Strijd

Strijd

Jarenlange (praktijk)ervaring heeft mij vooral één ding glashelder laten zien: de mens leeft het grootste deel van de tijd in een vorm van strijd. Deze strijd kan zich luidkeels manifesteren, gericht op de buitenwereld, waar we fel in gevecht gaan met al het onrecht dat we (persoonlijk) ervaren. Maar vaker nog is er sprake van een innerlijke, stille opstand. Een onzichtbare oorlog die binnenin ons woedt. Hoewel deze innerlijke strijd onhoorbaar is, zijn de gevolgen ervan niet minder verlammend of luid in de vorm van stress en lichamelijke klachten.

Voor de woorden

Voor de woorden

et het ontkrachten van vastgeroeste overtuigingen zie je dat er nog iets verandert: woorden verliezen hun invloed. Denk eens na over woorden zoals ‘verdriet’, ‘plezier’, ‘liefde’ of ‘eenzaamheid’. Ze bestaan lang voordat wij in deze hoedanigheid bestonden en proberen precies te beschrijven wat wij ervaren. Een gevoel kan ons compleet in zijn greep houden, ons verlammen of juist vleugels geven. Het is dan ook precies dat gevoel dat we heel graag willen ervaren, of juist koste wat het kost willen vermijden.

Is onzekerheid echt onveilig?

Is onzekerheid echt onveilig?

Aan het einde van een sabbatical van vier maanden (2022) nam ik het besluit: ik diende mijn ontslag in bij mijn toenmalige werkgever en dook bewust de onzekerheid in. Een beslissing die voor velen misschien klinkt als ‘onveilig’ of ‘roekeloos’. Maar is onzekerheid per definitie onveilig? Of is de angst voor het onbekende één van de krachtigste beperkingen waarin we geloven?

Onze ‘waarheid’

Onze ‘waarheid’

We kennen het allemaal: onze waarheid. Onze waarheid, in hoe we de wereld zien. Onze waarheid, als een persoonlijk ingerichte tunnelvisie, gevormd door jarenlange conditionering, opvoeding en maatschappelijke verwachtingen. Onze waarheid, gevormd door wat we ervaren hebben. Binnen deze waarheid hebben we nauwkeurig bepaald wat veilig is en wat niet, wat mag en wat absoluut verboden is. Wat goed en fout is.