In eerdere columns heb ik het gehad over de adviseur. Ik schrijf er ook over in mijn boek Onderzoekend leven. De adviseur is dat in ons wat ons (onbewust) stuurt. Dat, wat ons wil beschermen tegen pijn, op welk gebied dan ook. Pijn die je
bijvoorbeeld voelt als je iets niet goed hebt gedaan. De adviseur heeft er een dagtaak aan om je in de gaten houden. Jouw omgeving in de gaten houden. Allemaal vanuit het oogpunt ‘ben je veilig, loop je een risico om emotioneel of fysiek geraakt te worden? En wat kan je doen om dit risico te vermijden?’

Wat gebeurt er als je lichamelijke pijn ervaart? Waarschijnlijk herken je dat je geneigd bent jezelf af te leiden, in de hoop dat de pijn verdwijnt. We zijn nou eenmaal mentaal geprogrammeerd om pijn te vermijden. ‘Als ik er geen aandacht aan geef, is het er niet.’ Alleen helpt dat vaak maar tijdelijk. En ja, hoe logisch is dat?

Wat als er iemand in je (nabije) omgeving niet meer kan leven? Het leven voor diegene niet meer draagbaar is. De wens om te leven is er wel, maar niet op de manier hoe het leven ervaren wordt. De dood wordt nog als de enige oplossing gezien.